تمایز اصلی در آرایش ابتدایی آنها نهفته است ، که ویژگی های منحصر به فرد آنها را هدایت می کند:
کنتراست بحرانی: آلیاژ 600آلیاژ با نیک بالا(بیشتر یا مساوی با 72 ٪ نیکل) ، در حالی که آلیاژ 800 دارای یک ترکیب متعادل نیکل-آهن-کروم (35-35 ٪ نیکل ، با آهن به عنوان تعادل) است. این تفاوت شامل عملکرد واگرا آنها در سناریوهای خوردگی و دمای بالا است.
آلیاژ 600:
محتوای بالای نیکل آن مقاومت استثنایی در برابرکاهش محیط(به عنوان مثال ، هیدروژن ، اسید سولفوریک در غلظت های متوسط) وخوردگی قلیایی(به عنوان مثال ، راه حل های سوز آور). همچنین در برابر ترک خوردگی استرس کلرید (SCC) بهتر از بسیاری از آلیاژهای مبتنی بر آهن است و در آب با خلوص بالا عملکرد خوبی دارد (به عنوان مثال ، سیستم های خنک کننده راکتور هسته ای). با این حال ، در برابر مقاومت کمتری داردمحیط های اکسید کننده(به عنوان مثال ، هوای درجه حرارت بالا) در مقایسه با آلیاژ 800 به دلیل کروم پایین.
آلیاژ 800:
با کروم بالاتر (23-23 ٪) ، مقاومت برتر در برابرمحیط های اکسید کننده، از جمله هوای درجه حرارت بالا ، بخار و اسیدهای اکسید کننده (به عنوان مثال ، اسید نیتریک). همچنین در دمای بالا در برابر کاربورینگ ، نیترایدیت و سولفیداسیون مقاومت می کند. در حالی که خوردگی عمومی را به خوبی کنترل می کند ، محتوای پایین نیکل آن باعث می شود نسبت به آلیاژ 600 نسبت به کلرید SCC و خوردگی قلیایی کمی مقاوم باشد.
آلیاژ 600:
قدرت و ثبات مکانیکی خوبی را در دماهای تا 980 درجه (1800 درجه فارنهایت) حفظ می کند. محتوای بالای نیکل آن ، گسترش حرارتی را به حداقل می رساند و مقاومت خزش را در برنامه های گرمای بلند مدت افزایش می دهد. این امر به ویژه به دلیل توانایی آن در مقاومت در برابر استرس حرارتی چرخه ای بدون آغوش ارزش دارد.
آلیاژ 800:
عملکرد خوبی در دماهای بالا مشابه (حداکثر 1000 درجه / درجه 832 درجه فارنهایت) دارد اما برای بهینه شده استمقاومت در برابر اکسیداسیوندر قرار گرفتن در معرض گرمای مداوم (به عنوان مثال ، اجزای کوره). افزودنیهای آلومینیوم و تیتانیوم آن (هر کدام 0.15-0.60 ٪) لایه های اکسید محافظ را تشکیل می دهند و باعث بهبود پایداری در جوهای اکسید کننده درجه حرارت بالا می شوند. همچنین به دلیل تقویت بارش از AL و TI ، مقاومت خزش بهتری نسبت به آلیاژ 600 در دمای بالاتر از 800 درجه دارد.
گسترش حرارتی بالاتر آلیاژ 800 می تواند منجر به استرس بیشتر در دوچرخه سواری حرارتی شود ، اما مقاومت خزش آن در دماهای شدید (بالاتر از 800 درجه) اغلب برتر است.
آلیاژ 600:
حاکم بر برنامه های کاربردی که نیاز به نیکل و مقاومت بالا در محیط های کاهش/قلیایی دارند ، مانند:
نیروگاه های هسته ای (هسته های راکتور ، ژنراتورهای بخار ، لوله های خنک کننده).
پردازش شیمیایی (رسیدگی به محلول های سوز آور ، محیط های غنی از هیدروژن).
اجزای هوافضا (قطعات موتور جت در معرض کاهش گاز).
آلیاژ 800:
برای اکسیداسیون محیط های درجه حرارت بالا ، از جمله:
اجزای کوره (لوله های تابشی ، عناصر گرمایش).
تجهیزات پتروشیمی و پالایشگاه (مبدل های حرارتی ، لوله های اصلاح طلب).
تولید برق (لوله های دیگ بخار ، ابرقهرمانان بخار).
اجاق های صنعتی و سیستم های پردازش حرارتی.
هر دو آلیاژ با استفاده از فرآیندی مانند TIG (GTAW) یا MIG (GMAW) آستنیتی و جوش خورده هستند ، اما:
آلیاژ 600 ممکن است برای کاهش فشارهای باقیمانده و جلوگیری از SCC در کاربردهای مهم ، نیاز به عملیات حرارتی پس از جوش (PWHT) داشته باشد.
محتوای آلومینیوم و تیتانیوم آلیاژ 800 می تواند در صورت گرم شدن بیش از حد در طول جوش ، فازهای بین فلزی شکننده را تشکیل دهد ، بنابراین کنترل دقیق ورودی گرما بسیار مهم است.
آلیاژ 600 یک آلیاژ با نیک بالا است که برای کاهش محیط ها ، خوردگی قلیایی و کاربردهای هسته ای بهینه شده است ، در حالی که آلیاژ 800 یک آلیاژ نیکل آهن-آهن-کروم با مقاومت اکسیداسیون برتر و پایداری با درجه حرارت بالا در سناریوهای اکسید کننده است. ترکیبات واگرا آنها باعث می شود آنها برای چالش های صنعتی متمایز مناسب باشند.
