1. مس و نیکل ترکیب شده است؟
هنگامی که مس و نیکل با هم ترکیب می شوند ، شکل می گیرندآلیاژهای مس نیکل(که اغلب به عنوان cupronickels گفته می شود) ، که مخلوط های فلزی هستند که در آن مس به عنوان فلز پایه عمل می کند و نیکل به عنوان عنصر اصلی آلیاژ عمل می کند. این آلیاژها به طور معمول حاوی نسبت های مختلفی از نسبت های مس و نیکل و نیکل هستند که شامل 90 ٪ مس با 10 ٪ نیکل یا 70 ٪ مس با 30 ٪ نیکل است و همچنین ممکن است مقادیر کمی از عناصر دیگر مانند آهن ، منگنز یا روی را برای تقویت خواص خاص داشته باشد.
آلیاژهای مس-نیکل برای مجموعه ای از خصوصیات منحصر به فرد جایزه می گیرند. آنها مقاومت در برابر خوردگی عالی ، به ویژه در محیط های آب شور ، از آنها در مهندسی دریایی برای اجزایی مانند بدنه کشتی ، پروانه ها و لوله های گیاهی آب شیرین کن ضروری هستند. آنها همچنین بسیار انعطاف پذیر و قابل انعطاف هستند و به آنها اجازه می دهند تا در ورق ، سیم یا لوله هایی با سهولت نسبی شکل بگیرند. در حالی که هدایت الکتریکی آنها پایین تر از مس خالص است ، برای برخی از کاربردهای الکتریکی کافی است. علاوه بر این ، ظاهر خاکستری نقره ای آنها باعث می شود که آنها از نظر سکه ای محبوب شوند ، به عنوان مثال ، سکه نیکل ایالات متحده از 75 ٪ مس و 25 ٪ وسایل نیکل و تزئینی تشکیل شده است. این آلیاژها همچنین در دماهای بالا قدرت خوبی دارند و در برابر خستگی مقاومت می کنند ، و بیشتر استفاده از آنها در تنظیمات صنعتی مانند مبدل های حرارتی و تجهیزات پردازش شیمیایی را گسترش می دهند.
2. تفاوت بین برنز و مس-نیکل چیست؟
برنز و مس-نیکل آلیاژهای مجزا هستند که اساساً در ترکیب ، خواص و برنامه ها متفاوت هستند.
ترکیبتعیین کننده ترین تفاوت است. برنز در درجه اول آلیاژ مس و قلع است که قلع عنصر اصلی آلیاژ است. همچنین ممکن است عناصر دیگری مانند فسفر ، آلومینیوم یا روی را برای اصلاح خواص آن شامل شود. در مقابل ، مس-نیکل (Cupronickel) آلیاژ مس و نیکل است که نیکل به عنوان افزودنی اصلی ، که اغلب توسط مقادیر کمی آهن یا منگنز برای تقویت مقاومت یا مقاومت در برابر خوردگی تکمیل می شود.
رنگبیشتر آنها را از هم جدا می کند. برنز به طور معمول دارای رنگ گرم ، مایل به قرمز مایل به قهوه ای یا طلایی است که بسته به مواد افزودنی خاص می تواند کمی متفاوت باشد-به عنوان مثال ، برنز آلومینیوم ممکن است رنگ طلایی تری داشته باشد. در مقابل ، مس-نیکل دارای رنگ خاکستری نقره ای ، تیره تر از نقره خالص اما سبک تر از تن های گرم برنز است.
مقاومت در برابر خوردگیتفاوت قابل توجهی دارد. برنز مقاومت خوبی در برابر هوا و آب شیرین ارائه می دهد ، اما در محیط های سخت مانند آب شور یا محلول های اسیدی کمتر موثر است ، جایی که ممکن است با گذشت زمان لکه دار یا تخریب شود. با این حال ، مس-نیکل در چنین شرایطی برتری دارد: در برابر آب دریا ، آب نمک و بسیاری از مواد شیمیایی بسیار مقاوم است و در برابر گودال و سوخت های زیستی (رشد ارگانیسم های دریایی روی سطوح) مقاومت می کند و آن را برای کاربردهای دریایی ایده آل می کند.
خصوصیات مکانیکیهمچنین متفاوت است. برنز به طور کلی سخت تر و شکننده تر از مس خالص است ، اگرچه قدرت دقیق آن به برنز نوع فسفور بستگی دارد ، به عنوان مثال ، انعطاف پذیر تر است. از مقاومت کششی بالایی برخوردار است و این باعث می شود برای اجزای مانند یاتاقان و چرخ دنده مناسب باشد. از طرف دیگر ، مس-نیکل قوی ، انعطاف پذیر و سخت است و قدرت خود را حتی در دماهای بالا حفظ می کند و مقاومت در برابر خستگی خوب را نشان می دهد ، که در ماشین آلات صنعتی بسیار ارزشمند است.
هدایت الکتریکینکته دیگری از تمایز است. برنز نسبت به اکثر آلیاژهای مس و نیکل دارای هدایت کمتری نسبت به مس خالص اما هدایت بالاتر است. مس-نیکل ، گرچه به اندازه برنز رسانا نیست ، اما هنوز هم نیازهای کاربردهای الکتریکی خاص را برآورده می کند که مقاومت در برابر خوردگی بر حداکثر هدایت در اولویت قرار دارد.
کاربردهای تاریخی و عملیاین تفاوت ها را منعکس کنید. برنز یکی از قدیمی ترین آلیاژهای شناخته شده است که قدمت آن در حدود 3300 پیش از میلاد است و در ابزارها ، سلاح ها ، مجسمه ها و زنگ ها تاریخ غنی دارد. امروزه در مواردی مانند چشمه ها ، سازهای موسیقی (مانند سمبل ها) و هنر استفاده می شود. Copper-Nickel ، یک آلیاژ مدرن تر ، در قرن نوزدهم استفاده گسترده ای به دست آورد و اکنون در سخت افزار دریایی ، سکه ها ، مبدل های حرارتی و اتصالات الکتریکی در محیط های سخت یکپارچه است.
در اصل ، برنز با توجه به محتوای قلع و ظاهر گرم آن ، با نقاط قوت در دوام مکانیکی و کاربردهای سنتی تعریف می شود ، در حالی که مس-نیکل با محتوای نیکل آن تعریف می شود و مقاومت در برابر خوردگی برتر و تطبیق پذیری صنعتی را ارائه می دهد.
