تفاوت بین مس خالص T1، T2 و T3

تمایز اصلی در حداقل محتوای مس (به علاوه نقره، مس + Ag) و حداکثر ناخالصی کل مجاز است:

مس T1: بالاترین درجه خلوص-. Cu+Ag بزرگتر یا مساوی 99.95%، کل ناخالصی ها کمتر یا مساوی 0.05%. برای عناصر مضری مانند بیسموت (Bi کمتر یا مساوی 0.001%)، آنتیموان (Sb کمتر یا مساوی 0.002%)، آرسنیک (کمتر یا مساوی 0.002%)، آهن (Fe کمتر یا مساوی 0.005% یا مساوی 0.005%)، سرب (0.005%)، و سرب (0.0) و 0.0% و سرب دارای محدودیت‌های بسیار دقیق است. اکسیژن (O). این درجه به خلوص مس بدون اکسیژن{13}}در بسیاری از سناریوهای تولید نزدیک می‌شود.

مس T2: پرکاربردترین عیار-برای مصارف عمومی. Cu+Ag بیشتر یا مساوی 99.90%، کل ناخالصی ها کمتر یا مساوی 0.10%. این اجازه می دهد تا سطوح ناخالصی کمی بالاتر از T1 وجود داشته باشد، اما همچنان خلوص بسیار بالایی را حفظ می کند.

مس T3: کمترین درجه خلوص-. Cu+Ag بیشتر یا مساوی 99.70%، کل ناخالصی ها کمتر یا مساوی 0.30%. حاوی ناخالصی های بیشتری است که رسانایی را کاهش می دهد و در مقایسه با T1 و T2 دارای اکسیژن بیشتری است.

T1: بالاترین رسانایی الکتریکی و حرارتی را به دلیل حداقل ناخالصی از خود نشان می دهد. برای برنامه هایی که به عملکرد فوق العاده{2}}نیاز دارند ایده آل است.

T2: رسانایی عالی، کمی کمتر از T1 اما برای تقریباً تمام کاربردهای الکتریکی و حرارتی استاندارد کافی است.

T3: رسانایی خوب اما کمتری دارد. ناخالصی ها به عنوان مراکز پراکندگی الکترون ها و فونون ها عمل می کنند و بازده را کاهش می دهند.

T1 و T2: هر دو دارای کارایی سرد و گرم، شکل پذیری و شکل پذیری عالی هستند. آنها را می توان به راحتی ترسیم کرد، خم کرد، مهر زد و عمیق- کشید. آنها به راحتی قابل جوش و لحیم کاری هستند.

T3: به دلیل محتوای ناخالصی بالاتر، کمی سخت تر و انعطاف پذیرتر از T2 است. در حالی که هنوز قابل کار است، برای عملیات شکل دهی بسیار ظریف یا پیچیده کمتر مناسب است. محتوای اکسیژن بالاتر آن خطر "تردی هیدروژنی" را در اتمسفرهای کاهش‌دهنده دمای بالا افزایش می‌دهد و فرآیندهای جوشکاری و بازپخت را محدود می‌کند.