تفاوت بین خواص سرد کاری و گرم کاری مس خالص چیست؟
مس خالص تفاوتهای مشخصی را در شکلپذیری، ریزساختار، خواص مکانیکی و کاربرد مناسب بین کار سرد و گرم نشان میدهد. این تفاوت ها از محدوده دما، مکانیسم تغییر شکل و تکامل ریزساختاری درگیر در هر فرآیند ناشی می شوند. در زیر مقایسه دقیقی وجود دارد.
کار گرم به تغییر شکل پلاستیکی اطلاق می شود که در دماهای بالاتر از دمای تبلور مجدد مس خالص، معمولاً بالای 300-400 درجه انجام می شود. در چنین دماهایی، مس دارای شکل پذیری بسیار بالا و مقاومت در برابر تغییر شکل پایینی است.
نابجایی های ایجاد شده در طول تغییر شکل را می توان به سرعت از طریق بازیابی دینامیکی و تبلور مجدد حذف کرد و از سخت شدن قابل توجه کار جلوگیری کرد. بنابراین، تغییر شکل پلاستیک بزرگ را می توان در یک گذر به دست آورد، که آن را برای شکل دهی ناهموار و فرآیندهای تغییر شکل{1} در مقیاس بزرگ مناسب می کند. روش های معمول کار گرم برای مس خالص شامل نورد گرم، اکستروژن گرم و آهنگری داغ است. در حین کار گرم، اگر دما خیلی بالا باشد یا زمان نگهداری خیلی طولانی باشد، ممکن است رشد دانه اتفاق بیفتد، که منجر به دانههای درشتتر و استحکام کمتر در مقایسه با مس کار شده سرد-میشود. با این حال، کار گرم به طور موثر ساختارهای ریخته گری را می شکند، تخلخل را کاهش می دهد، و سلامت داخلی و همگنی را بهبود می بخشد. عمدتاً در مراحل اولیه تولید برای تبدیل شمشهای ریختهگری شده به محصولات نیمهتمام مانند صفحات، میلهها، لولهها و میلهها استفاده میشود.




کار سرد در دمای اتاق یا کمتر از دمای تبلور مجدد مس خالص انجام می شود. اگرچه مس خالص دارای شکل پذیری دمایی مناسبی است، تغییر شکل در دماهای پایین باعث تکثیر و انباشت نابجایی شدید می شود که منجر به سخت شدن کار قابل توجهی می شود. با افزایش تغییر شکل، استحکام و سختی به شدت افزایش می یابد، در حالی که شکل پذیری و چقرمگی کاهش می یابد.
این ویژگی به کار سرد اجازه می دهد تا ابعاد و کیفیت سطح را دقیقاً کنترل کند. محصولات دارای سطوح صاف، دقت ابعادی بالا و استحکام قابل کنترل هستند. فرآیندهای سرد کاری معمولی شامل نورد سرد، کشش سرد، مهر زنی و خمش است. به دلیل سخت شدن کار، تغییر شکل بیش از حد می تواند باعث ترک خوردگی شود، بنابراین برای بازیابی شکل پذیری اغلب به بازپخت میانی نیاز است. مس خالص-سرد کار شده دارای ریزساختار الیافی کشیده و جهت ترجیحی است که استحکام و سختی آن را برای کاربردهایی که به دقت ابعادی و استحکام مکانیکی بالایی نیاز دارند افزایش میدهد.
از نظر خواص فیزیکی و مکانیکیمس خالص-گرم کار شده دارای سختی کم، استحکام متوسط، شکل پذیری بالا و هدایت الکتریکی عالی است. برای قطعاتی که به شکل پذیری و رسانایی خوب نیاز دارند مناسب است. مس خالص-سرد کار شده دارای سختی و استحکام کششی به طور قابل توجهی بالاتر است، با ازدیاد طول کمتر اما پایداری ابعادی عالی. رسانایی الکتریکی آن کمی کمتر از مس داغ-کار شده یا آنیل شده به دلیل اعوجاج شبکه ناشی از دررفتگی است، اما همچنان اکثر الزامات کاربرد الکتریکی را برآورده میکند.
کیفیت سطح و دقت ابعاد نیز بسیار متفاوت است. کار گرم ممکن است باعث ایجاد مقیاس اکسید و سطوح نسبتاً ناهموار شود که به ترشی یا ماشینکاری بعدی نیاز دارد. کار سرد سطح عالی و تحمل ابعادی محکم را فراهم میکند که برای شکلدهی دقیق{2} مرحله نهایی مناسب است.
به طور خلاصهکار گرم مس خالص با مقاومت در برابر تغییر شکل کم، تغییر شکل پذیری بالا، تبلور مجدد دینامیکی و ساختار داخلی بهبود یافته مشخص می شود که عمدتاً برای شکل دهی اولیه استفاده می شود. کار سرد با سخت شدن کار، دقت بالا، کیفیت سطح خوب و استحکام قابل تنظیم مشخص می شود که برای شکل دهی دقیق و تقویت عملکرد استفاده می شود. تطبیق معقول فرآیندهای گرم کاری، سرد کاری و بازپخت تولید کارآمد محصولات مس خالص-با کارایی بالا برای صنایعی مانند الکترونیک، نیروی برق، ماشین آلات و تبادل حرارت را امکان پذیر می کند.





